Vandaag, 27 november 2019 had ik de eer om aanwezig te zijn bij een dialoogsessie van de eerstejaars. Eer is een groot woord, maar ik gebruik het doelbewust aangezien ik echt onder de indruk ben over de stappen die de eerstejaars vandaag hebben gemaakt. Mijn hemel over diepgang gesproken. In deze reflectiepost zal ik jullie dus door deze dialoogsessie begeleiden en stilstaan bij het feit dat ik een flinke groei heb doorgemaakt.

Aan het begin van de dag had ik geen idee dat ik uiteindelijk een dialoogsessie terecht zou komen. Ik ging vroeg naar school, omdat de brandblussers werden vervangen in mijn kamer en ik dacht dan ga ik wat eerder naar het Deprez en dan werk ik wat eerder aan mijn minor. Eenmaal binnen, kwam ik Roy tegen en hij vertelde me dat de eerstejaars een dialoogsessie gingen houden en toen kwam ik op het spontane idee om erbij te zitten. Ik had toch wat tijd over. Wat wel lastig was, was dat ik in een observerende rol moest gaan zitten. Ik wilde het gesprek niet te veel gaan sturen. De eerstejaarsstudenten moeten het tenslotte zelf doen en leren.

De sessie begon met een boze Roy, aangezien veel mensen elke keer te laat kwamen en toen ik veel excuses had gehoord, besloot ook ik nog even wat te zeggen hierover. Ik zei dat het met professionaliteit heeft te maken en dat zelfs vijf minuten veel is. Ik zei letterlijk en ja ik quote mezelf: “In vijf minuten kan een burgemeester van Den Haag vijf mailtjes beantwoorden of in vijf munten kan je een stuk schrijven en naar NU.nl sturen.” Uiteindelijk werd er aan mij gevraag wie ik precies was en echt waar die vraag was heerlijk en terecht, want wie ben ik eigenlijk en waarom zit ik hier. Toen heb ik mijzelf voorgesteld als derdejaars die nu bezig is met zijn minor en ik merkte gelijk dat vrijwel iedereen blij, maar ook verrast was dat er een derdejaars zat mee te luisteren.

Het gesprek liep door en na een tijdje begon ik weer wat te zeggen nadat de vraag viel: “Is er behoefte aan een grote groep vergadering of een dialoogsessie?” Een volkomen terechte vraag en ook een belangrijke vraag in mijn ogen. Daar heb ik op ingespeeld door te vragen: “Wat hebben jullie tot nu toe geleerd? Laten we even reflecteren op wat we in dit uurtje al van elkaar hebben geleerd en van het proces. Neem even twee stappen terug en kijk even waar we nu zijn en denk na over waar je naartoe wil.” Wat bleek ze hadden al heel veel geleerd maar ze zagen dit niet (wat ik overigens ook had in het eerste jaar. Ik was een trein die maar door bleef rijden zonder te stoppen eigenlijk). Dit maakt impact merkte ik en het werd wat stiller in de groep. De bedoeling was en daar geloof ik heilig in, is dat met samenwerking ze de eindstreep halen. Door elkaar te vertrouwen en transparant te zijn naar elkaar wordt het makkelijker om de eindstreep te halen.

Na de pauze hebben ze het gehad over de groepen indelen in kleinere groepen en het zoeken naar een nieuwe voorzitter, omdat de huidige voorzitter tijdelijk moest stoppen. Hier ben ik verder niet op in gegaan, omdat ik vind dat dat niet mijn zaken zijn. Toch heb ik nog wel geobserveerd en geluisterd en als ze deze trend vasthouden dan gaan ze de komende weken flinke meters maken in mijn ogen.

Tijdens de pauze, heb ik met hulp van Cécile even stil gestaan bij het feit dat ik echt gegroeid ben. Als ik mezelf vergelijk nu met het eerste jaar dan herken ik mijzelf niet meer. Waar ik in het eerste jaar overal aan twijfelde en totaal geen zelfverzekerdheid had, sta ik nu veel sterker in mijn schoenen. Het feit dat ik voor een groep vol onbekende, hopelijk niet voor lang, zomaar sta te zeggen dat ze wat professioneler moeten zijn door op tijd te komen. Wow, dat had ik dus echt nooit gedaan in mijn eerste jaar. En ik wist ook niet dat ik over de jaren zoveel wijsheid op had gedaan. Het feit dat ik kon zeggen dat het goed is om soms twee stappen terug te nemen en naar het grotere plaatje te kijken of dat ik zei dat je met zijn allen de eindstreep proberen te halen door ervoor elkaar te zijn. Ik wist niet dat ik dit in mij had en ik had werkelijk waar geen idee dat ik die wijsheid of kennis had.

Het gesprek met Roy voor de dialoogsessie heeft mij ook aan het denken gezet, want het eerste jaar heeft mij echt heel veel veranderd. Ik heb in dit jaar geleerd, dat je altijd eerst naar jezelf moet kijken en dan pas naar anderen of het proces, bij alles. Door eerst naar jezelf te kijken zorg je ervoor dat je weet waar jijzelf op dat moment zit. Plus in negen van de tien gevallen kom je dan al tot de conclusie dat het iets is wat JIJZELF had kunnen voorkomen. Dit komt nog steeds handig van pas vandaag de dag. Ik heb een flinke reis gemaakt dat durf ik met alle zekerheid te zeggen en ik ga niet zeggen dat ik dit allemaal zelf heb gedaan, want dat is niet zo. Ik heb veel mensen gehad waar ik op kon leunen, vertrouwen en bouwen en ik geloof er heilig in dat dit voor het komende ander half jaar zeker het geval is en ik zeker uit naar het komende semester na mijn minor waar ik de eerstejaars beter leer kennen en eventueel kan helpen met het Condor proces.

Wat ik ook wel wil benadrukken is dat ik een groot respect heb gekregen voor de coaches Cécile, Roy, Devid en Bea. Mijn hemel wat is het lastig zeg om alleen maar te observeren en niks te zeggen. Ik heb tijdens de dialoogsessie meerdere malen op mijn tong moeten bijten om me er niet mee te bemoeien. En na de dialoogsessie, was ik ook echt kapot. Ik was moe en had even geen energie meer. Ik wil hier overigens niet mee zeggen dat ik een coach rol had in deze dialoogsessie, want hier heb ik niet genoeg ervaring voor.

Alright dat was het dan weer voor de blog post. Een geweldige dag was het wel met flinke stappen voor de eerstejaars en een flink realisatie momentje voor mij. Een win-win situatie denk ik. Ik ga ook nog mijn excuus aanbieden voor deze blogpost, want het loopt een beetje van de hak op de tak. Tegelijkertijd, zo werkt het menselijk brein over het algemeen, niet heel erg gestructureerd.

Categorieën: Reflecteren

0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *