Zo, de volgende stap in het ‘hervinden’ van mijn lef. Ik heb gebeld. Klinkt weer als een kleine stap, maar het voelt voor mij als het begin van het einde van mijn zoektocht naar het vinden van mijn lef. Ik heb moeten bellen naar verschillende basisscholen om een interview te regelen met een directeur over de ouderbijdrage. Mijn collega’s Eline, Sabine en ik moeten een item maken voor de tv-uitzending die we met de groep gaan doen. Nu heb ik een klein beetje een verslaving aan bellen gekregen. Ik merk dat het prettiger en sneller is dan mailen. Waar ik eerst dacht dat bellen niet heel erg zinnig was, omdat je toch meestal wordt doorverwezen naar een mailadres, heb ik nu ingezien dat zelfs dat soort telefoongesprekken belangrijk zijn. Je weet dan namelijk precies waar je moet zijn. De telefoon kan een heel snel doorverwijsmiddel zijn.

Middelbare school spirit

Ook heb ik weer een beetje mijn middelbare school spirit terug gevonden. Deze spirit houdt in; het maakt me niet uit wat de mensen van mij denken. Zo lang ik mijzelf ben, komt het allemaal wel in orde. Niet heel de wereld hoeft je aardig te vinden. Als journalist kan je veel negatieve reacties krijgen op je stukken, maar je moet je daar gewoon hard voor maken en het negeren. Tenzij het goed onderbouwt is, maar dan hebben we het al over feedback met een ‘minder positieve’ bijsmaak.


0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *